Stress door verplichte verhuizing Utrechtse bewoners: 'Mijn moeder is er ziek van'

© RTV Utrecht / Sanne Eijkelestam
Utrecht - Verplicht verhuizen binnen twee maanden: het leidt tot stress bij een aantal bewoners van de Burgemeester Norbruislaan in Utrecht. Want het lukt ze niet om een andere woning te vinden die naar hun zin is. De contacten met corporatie Woonin verlopen moeizaam, vinden zij.
"Mijn moeder is letterlijk ziek van de stress", vertelt Nadia*. "Ik zeg iedere keer tegen haar: het komt goed, maar ik heb nu ook mijn twijfels."
De ouders van Nadia wonen sinds 2010 aan de Burgemeester Norbruislaan in de Utrechtse wijk Zuilen, maar moeten daar binnen twee maanden weg. Woningcorporatie Woonin gaat de 27 maisonnettes op de onderste verdieping splitsen in 54 kleinere appartementen. Jongeren uit de buurt krijgen voorrang, de maisonettebewoners moeten vertrekken. Inmiddels hebben 23 van de 27 gezinnen een nieuwe woning gevonden, laat Woonin weten.

Stroef contact

Toen Woonin de ouders van Nadia inlichtte over de plannen hadden ze vraagtekens. Zo zou 70 procent van de bewoners voor hebben gestemd, terwijl ze om zich heen andere geluiden hoorden. Een andere bewoner heeft ook twijfels over de stemming. "Niemand controleerde de stemming, het is als een slager die z'n eigen vlees keurt", zegt bewoonster Sarah* die met haar man en moeder in een maisonette woont. Haar moeder woont er al 34 jaar en moet er niet aan denken te verhuizen. Woonin laat weten juist onafhankelijk onderzoek te laten doen door Centrum voor Woononderzoek.
Het contact met Woonin loopt stroef, geven deze bewoners aan. Sarah vindt dat er onvoldoende wordt geluisterd. "Je krijgt een bepaalde tijd en dan moet je eruit." De corporatie zou vaak benoemen dat zij in de draagvlakmeting zelf voor de plannen hebben gestemd en een handtekening hebben gezet. Dat gebeurde bij sommige onder druk van een advocaat van Woonin. De corporatie bevestigt dat, maar benoemt wel dat er twee keer eerder is verzocht een handtekening te zetten. "Dat is nodig om van start te kunnen gaan."

Urgentie

Nadia ging anders naar de zaak kijken toen Woonin liet weten dat bewoners urgentie kregen op een nieuwe woning. "Ik zei tegen mijn ouders: als jullie een soortgelijke eengezinswoning kunnen krijgen, is dat ook prima."
Iets vinden naar wens bleek niet makkelijk. Haar ouders willen een woning met minimaal drie slaapkamers, nu hebben ze er vier. Ook willen ze een woning in de buurt. "Mijn ouders willen in Zuilen blijven. Ze spreken de taal niet en als ze weggaan uit Zuilen moeten ze alles weer opnieuw leren."
Woonin kan geen ijzer met handen breken, zegt Jolande Uringa van Woonin. "Als er geen woning vrijkomt die voldoet aan de woonwensen, dan kunnen wij daar niets aan doen." Mensen mogen reageren op soortgelijke woningen, zegt Uringa. "En nee, die zijn niet precies even groot. Het is wel een woning die zoveel mogelijk aan de wensen tegemoet komt." Als mensen een huis bekijken dat niet voldoet, moeten ze wachten op een volgende.
Uringa benadrukt dat het geven van urgentie werkt. "Dat zie je aan de mensen die al verhuisd zijn. Voor deze laatste vier gezinnen is het gewoon heel lastig. Dat is hartstikke vervelend en ik kan mij goed voorstellen dat mensen er stress van krijgen."

Geen gehoor

Woonin herkent de klachten dat mensen aan hun lot worden overgelaten niet. De corporatie laat als voorbeeld een mail zien hoe zij mensen helpen bij de zoektocht. Daarin is te lezen hoe Woonin bewoners een woning voorlegt met minder kamers dan zij wilden. Een huis met meer kamers in Zuilen is namelijk niet beschikbaar. "Als u vast blijft houden aan die woonwens moet u uitwijken naar een andere wijk", staat er.
Niet alle achtergebleven bewoners zijn ontevreden. "Het is op een nette manier verlopen, we krijgen alle hulp", zegt Rob Janssen. Hij heeft begrip voor de plannen van Woonin en zat zelf in een projectgroep om bewoners te betrekken.
We gaan niet aan de slag in een pand waar nog mensen zitten
Jolande Uringa, woordvoerder WOonin
Mensen kregen kans op inspraak en er waren meerdere bijeenkomsten, vertelt hij. "Maar die werden niet altijd druk bezocht, er was weinig belangstelling vanuit bewoners. In mijn ogen hebben mensen nu niet zoveel meer te zeggen."
Zijn vrouw en hij zijn nog niet verhuisd, omdat ze graag naar een nieuwbouwwoning willen die in het najaar wordt opgeleverd. "Ik moet er ook in mei uit, maar blijf zo lang mogelijk zitten, omdat ik liever niet tussendoor wil verhuizen. Ik hoop dat dat kan, omdat mijn blok volgend jaar pas wordt gerenoveerd."

Tikkende klok

De klok tikt ondertussen door voor Sarah en de ouders van Nadia. Zij hebben al veel mensen zien vertrekken. "De rest is met een hele mooie woning weggegaan. Wat er nog is, is te klein. Er zijn geen huizen meer", zegt Sarah. Binnen twee maanden moeten ze iets anders hebben. Nadia: "Dan moet je wel accepteren wat je krijgt of je staat op straat."
Woonin wil niet teveel op de zaken vooruit lopen, maar Uringa laat wel weten dat ze niet aan de slag zullen gaan in een pand waar nog mensen zitten. "Laten we er hopen dat er een woning vrijkomt waar mensen gelukkig worden."
*Sarah en Nadia wilden anoniem blijven, hun namen zijn daarom gefingeerd.